About Me

My life


Mijn naam is Jackson Dubois en ik heet je van harte welkom in mijn bar, waar ik de beste herinneringen van mijn wereldreis serveer. By the way, Jackson is niet mijn echte naam. Mijn maatje van de lokale hotdog stand in de Big Apple noemde me Jackson, omdat hij Jean-Pierre niet kon uitspreken . Om verschillende redenen, heb ik de naam erin gehouden.

Mijn achternaam is wel echt. Dubois is Frans voor ‘uit het bos’, maar in mijn geval was het een wijngaard. Als zoon van een wijnboer ben ik opgegroeid in een klein dorpje in de buurt van Reims, het hart van de Champagne-streek. Volgens mijn vader had ik champagne door mijn aderen stromen. Als kleine jongen ontwikkelde ik een grote interesse in de wijn, door het helpen van vader met zijn geheime méthode champenoise, het draaien van flessen en het proeven van het eindproduct.

Op mijn veertiende liet mijn vader me mijn eerste batch produceren. Hij had vertrouwen in mijn kennis, maar hij vertrouwde mijn smaakpapillen en neus nog meer. Na vier jaar optimaliseren van mijn recept en productiemethode, wilde ik meer. Ik wilde de beste wijnen in de wereld proeven, leren van de boeren, culturen leren kennen en ze de mijne laten proeven.

Dus ging ik. Stad voor stad. Land voor land. Cultuur voor cultuur.

My trip


Waar moet ik beginnen? Om eerlijk te zijn; ik heb zoveel gezien dat ik nauwelijks allemaal kan herinneren. In Kuala Lumpur vertelde  een monnik me ooit dat de mens tijdreist met een snelheid van zestig seconden per minuut. Nu begin ik eindelijk te beseffen wat hij hiermee bedoelde.

Ik ben overal geweest. Mijn eerste vlucht bracht me naar de Verenigde Staten van Amerika, waar ik meer dan twintig staten heb bezocht. Mijn overtuiging is dat je een cultuur alleen kunt begrijpen door het te proeven en dat is precies wat ik in de Verenigde Staten gedaan heb. Hamburgers, Tex-Mex, pizza’s... De hotdogs van William’s kraam, ​​op de hoek van 5th Ave en W57 in New York, zijn de beste.

Amerika heeft een aantal van de mooiste wijnboerderijen in de wereld, zoals in de Sierra Nevada. Maar wanneer je een beperkt budget hebt, moet je soms om de alternatieven te accepteren. Zo ontmoette ik mijn tweede liefde: bier. Ik heb honderden brouwsels (misschien zelfs duizenden) geproefd, variërend van brouwsels van de lokale medicijnmannen tot merken van internationale naam en faam.

Na het verlaten van de Verenigde Staten bezocht ik Mexico, waar de broers van mijn vriend Pablo mij de beste tortilla’s ooit lieten proeven. ik nam een kijkje in Cuba, Peru en Colombia. En na een wilde periode – 365 dagen Carnaval – in Brazilië had ik behoefte aan iets … Nou ja… Iets minder extravagant.

Volgende halte: de kust van Suriname. Op het strand van Paramaribo, raakte ik aan de praat met Aristo en zijn familie. Ze vertelde me over roti, Parbo bier en hun exotische gemberwijnen. Na het behalen van een uitgebreide proeftest kreeg ik een baan bij een wijnboerderij in Clevia, dat de eerste buitenlandse klant werd van mijn vader.

Ik vloog vaak terug naar Frankrijk tijdens mijn jaren in Suriname. Ik pakte het produceren van champagne weer op, maar deze keer verscheepte ik het naar Suriname. Zaken gingen de goede kant op, net als mijn inkomen. Tijdens vakanties bezocht ik de rest van Zuid-Amerika, van de kust van Chili naar Montevideo in Uruguay. Ik heb zelfs Maradona nog een flesje cadeau gedaan, toen ik hem in de straten van Cordoba tegenkwam.

Gedurende de laatste dagen van die vakantie, ontmoette ik Charlize. Ze had wortels in Zuid-Afrika en was geïntrigeerd door mijn kennis van wijnen. We praatten uren en uren, vooral over haar jeugd en wijn; haar oom was een wijnboer in Zuid-Afrika, de West-Kaap. Op haar achttiende verhuisde ze naar de Verenigde Staten, op zoek naar nieuw avontuur. Jaren nadat ik haar ontmoette kwam ik erachter dat ze een beroemde actrice is geworden. Missie volbracht, Charlize.

In Suriname trad mijn vriend Aristo toe tot het bedrijf, wat mij de mogelijkheid gaf om naar Zuid-Afrika te reizen met Charlize. Ze stelde me voor aan haar familie in Kaapstad, vriendelijke mensen die me meenamen op een zogeheten game drive. We trotseerden de natuur in een grote Jeep, omgeven door al het pracht uit het dierenrijk. Traditiegetrouw eindigen game drives met een toast buiten in the middle of nowhere; de perfecte reden om één ​​van mijn eigen flessen champagne te openen. “Op nieuwe vriendschappen ‘, zei ik terwijl een groep giraffen aan ons voorbij ging.

Wat ik niet wist, was dat Charlize’s oom Ethan de grootste wijnproducent op het continent was. Al snel werden we vrienden en zakelijke partners. Samen bezochten we veel klanten in landen als Ivoorkust, Tanzania, de Congo en zelfs Madagaskar. Ik moet eerlijk zijn, alcohol was niet overal legaal.

Ethan wist dat ik niet van plan was om lang te blijven, dus legden we een directe handelsroute tussen Reims en Kaapstad aan. We organiseerden een groot diner om de permanente samenwerking te vieren. Die prachtige avond kondigde ik gelijk mijn vertrek aan, al wist ik niet eens waar ik de volgende dag heen ging. Op de luchthaven besefte ik dat ik de helft van de continenten op aarde had verkend, maar niet mijn eigen. Dus vloog ik terug naar Europa.

Ik begon in Amsterdam en werd direct verliefd op de stad; mooie mensen, heerlijk eten, mooie cultuur. In een speakeasy cocktailbar ontmoette ik Michel, eigenaar van een aantal restaurants in de stad. Hij liet me de stad zien en de cultuur proeven, zoals de huisgemaakte ‘frikandel’ van zijn chef.

We ontmoetten elkaar opnieuw in een fish&chips tent genaamd Chiptease in Londen, bekroond om zijn kabeljauw. We spraken met de eigenaar – zijn vrienden noemden hem ‘The Codfather’ – over de mogelijkheid om een dergelijke zaak in Amsterdam te openen. We waren gewoon aan het grappen, maar die grap bleek de start van mijn eigen bar in Nederland.

Ik ging naar het zuiden naar Spanje, Portugal, Italië, Griekenland, zelfs Libanon. Ik probeerde de Tempranillo wijnen uit de streek Ribera del Duero, atde beste pizza met truffel in Montespertoli in Florence, werkte bij een feta farm in Griekenland en leerde falafel te maken in de hoofdstad van Libanon. Ik moet zeggen dat als er een Europese cultuur bestaat, het is waarschijnlijk de meest veelzijdige ter wereld is. Veelzijdig en smakelijk.

Na een week op het Oktoberfest in München, ging ik terug naar Frankrijk. Aristo en Ethan tilden ondertussen mijn bedrijf naar een volgend niveau, wat mijn vader in staat stelde te investeren in een nieuw stuk land. Mijn handtekening onder het bijbehorende contract was de eerste stap in de overname van zijn bedrijf. We huurden extra personeel in en leidden hen goed op om te verzekeren dat het bedrijf zou overleven als mijn vader met pensioen ging en ik weer op reis. Direct na het afronden van de opleiding van het personeel nam ik mijn vader op een reis, om zijn pensionering te vieren. Met een koffer vol met flessen wijn, vlogen we naar Australië voor een road trip: van stad naar stad en van wijnhuis naar wijnhuis.

Onze reis eindigde in Perth, waar ik Nina ontmoette. Ze was net aangekomen in Australië na een bezoek van drie maanden aan Azië. Ze vertelde me over de verbazingwekkende curries van Thailand, Jalan Alor in Kuala Lumpur, Angkor Wat in Cambodja en de schoonheid van Bali… Twee dagen later omhelsde ik mijn vader tijdens ons afscheid op het vliegveld; hij ging terug naar Frankrijk. Ik kon het niet. Niet zonder eerst  al het moois dat Nina had beschreven zelf mee te maken!

Nina had gelijk; Azië is echt geweldig. Ik feestte tot zonsopgang met Merel en 40.000 anderen op de stranden van Koh Pha Ngan. Ik reed rond op een motorfiets in Vietnam, overweldigd door de schoonheid en historische waarde van dit land. Na mijn tijd in China bezocht ik Tokyo om Fugu te proeven, de dodelijke kogelvis, naast een aantal andere lokale delicatessen. Alle vergezeld van brouwsels als Tiger, Singha en Bintang of gewoon water om de lokale cultuur te respecteren. Azië is in mijn ogen het continent van tegenstellingen als aankomt op religie, regelgeving en regime. Maar als je dat te respecteren, is het de vriendelijkste plek op aarde.

Ik eindigde mijn reis in Bali, waar ik met mijn Nederlandse vriend Michel had afgesproken. We praatten dagen over onze reiservaringen, de drankjes we geproefd hadden en het eten waar we van hielden. Na ons gesprek met “The Codfather” in Londen, was Michel direct begonnen aan het schrijven van een plan om samen een ​​bedrijf te openen in Amsterdam. Hij vertelde me over een lunchroom hij exploiteerde in het centrum van de stad, Caffe Esprit, alleen geopend tijdens ontbijt en lunch. Nadat ik mijn ambitie om mensen te inspireren met mijn verhalen met Michel deelde, kwamen we op het idee om samen een ​​bar in Amsterdam te openen; een plek waar ik mensen mijn reizen zelf laat ervaren, alsof ze erbij waren. Een plek waar gasten genieten van gerechten uit de hele wereld. Vergezeld van dezelfde champagne of bier die ik bij het gerecht had.

Die nacht werd Bar Jackson Dubois geboren.

My Bar


Duizenden en duizenden bieren en champagnes, vergezeld van voedsel als gezicht van lokale culturen; ik heb het allemaal gezien en ik heb veel geproefd. Als je mij zou vragen wat mijn favorieten zijn, kan ik je geen antwoord geven. Elk gerecht of drank heeft zijn eigen verhaal en ze zijn allemaal van onschatbare waarde voor mij. Je zult het zelf moeten ervaren en ik zie het als mijn missie om dat te stimuleren.

Per oktober 2015 open ik de deuren van mijn bar voor jou. Overdag is het Caffe Esprit, een plek met een eigen look en feel, maar op 18:00 uur verandert alles. Same place, different world. De wereld van Jackson Dubois.

In mijn wereld proef je dranken van over de hele wereld. Tapbieren evenals bier uit de fles en mousserende wijn per glas en per fles.

Als je verwend wilt worden raad ik je de gerechten op het menu aan; allemaal herinneringen van reizen die ik heb gemaakt. Herinneringen met een eigen verhaal. Van de falafel uit Libanon tot authentieke roti uit Suriname tot truffelpizza uit Italië. En wat te denken van de hotdogs van William, of lokale lekkernijen uit Amsterdam? Je vindt het allemaal op het menu.

Hoewel het mijn bar is het is zelfs vernoemd naar mij – zal ik er niet elke week zijn. Als je me wilt ontmoeten, boek dan een ticket naar Rusland, rijd naar mijn bedrijf in Reims of bezoek me in München (gegarandeerd in oktober). Waarschijnlijk zit ik ergens in een andere tijdzone.

Om te ontdekken. Om te ervaren. Om te leven.

Tafel reserveren